stomatolog gryfów śląski

Zahamowanie aktywności ICE znacząco zmniejszyło produkcję IFN-y. przy każdym ze stężeń IL-12. Jak już zaobserwowano dla IgG anty-IL-18, inhibitor ICE nie zmniejszał TNF-a indukowanego IL-12p. poziomy (dane nie pokazane). Figura 2 Wpływ hamowania ICE na IFN-y indukowane przez IL-12 in vitro. Splenocyty hodowano przez 48 godzin ze wzrastającymi stężeniami IL-12 (0,1. 10 ng / ml) w obecności lub braku inhibitora ICE (20. M). IFN-. poziomy mierzono w supernatantach. Dane są średnie. SEM 3 myszy na grupę i są reprezentatywne dla eksperymentu na 3 wykonane. * P <0,05, ** P <0,01 przez sparowany test ucznia. Aby przetestować wpływ niedoboru ICE na IFN-y indukowany IL-12p produkcję, splenocyty uzyskane z myszy WT i ICE KO hodowano przez 48 godzin ze wzrastającymi stężeniami IL-12. Jak pokazano na rysunku 3, znacznie niższe poziomy IFN-y obserwowano w komórkach otrzymanych od myszy ICE KO w porównaniu z komórkami pochodzącymi od myszy WT. Brak różnic w TNF-a indukowanym IL-12a poziomy obserwowano pomiędzy splenocytami WT i ICE KO (dane nie przedstawione). Rysunek 3Produkcja IFN-y w splenocytach z myszy ICE KO. Splenocyty z myszy WT lub ICE KO hodowano przez 48 godzin ze wzrastającymi stężeniami IL-12 (0,1. 10 ng / ml). IFN-. poziomy mierzono w supernatantach. Dane są średnie. SEM 6 myszy na grupę. ** P <0,01, *** P <0,001 WT vs. ICE KO dla niesparowanego testu ucznia. Blokada receptora IL-1 nie wpływa na IFN-y indukowane przez IL-12p. produkcja. Hamowanie aktywności ICE prowadzi do obniżenia poziomu zarówno dojrzałej IL-18, jak i dojrzałej IL-1. (8, 28). Blokowanie receptorów IL-1 za pomocą nasycających stężeń IL-1Ra nie wpływało jednak na indukcję IFN-y. przez IL-12 w hodowlach splenocytów mysich (po stymulacji 10 ng / ml IL-12, poziomy IFN-y wynosiły odpowiednio 12,3 . 0,8 wobec 10,9 . 1,2 ng / ml pod nieobecność lub obecność IL-1Ra; n = 3). Ponadto IL-1. nie było wykrywalne (<10 pg / ml) w kontrolnym lub stymulowane IL-12P splenocyty uzyskane od myszy WT (dane nie pokazane). Możemy zatem stwierdzić, że w tym systemie IL-1. nie odgrywa znaczącej roli w indukcji IFN-y według IL-12. Wytwarzanie IL-18 przez hodowane splenocyty. Aby ocenić, czy IL-12 indukuje wytwarzanie IL-18 in vitro, splenocyty hodowano przez zwiększenie czasu w obecności lub nieobecności IL-12. Poziomy IL-18 mierzono oddzielnie w supernatantach i lizatach komórkowych. Jak pokazano na Figurze 4, wysokie poziomy IL-18 były obecne w lizatach komórkowych niestymulowanych splenocytów hodowanych przez godzinę (782,00. 97,30 pg / ml, n = 9). Te wewnątrzkomórkowe poziomy IL-18 nie różniły się istotnie od tych obserwowanych w lizatach otrzymanych bezpośrednio po wyizolowaniu splenocytów, tj. Bez hodowli komórek (732,34 . 54,36 pg / ml, n = 9). Jak pokazano na Figurze 4, obserwowano zmniejszenie związanego z komórką stężenia IL-18 wraz ze wzrostem czasu inkubacji. Figura 4IL-18 wytwarzanie w niestymulowanych i splenocytach stymulowanych IL-12a. Splenocyty hodowano w RPMI-FBS przez wydłużanie czasu bez dodatkowej stymulacji egzogennej lub z IL-12 przy 10 ng / ml. Mierzono związane z komórką i uwalniane poziomy IL-18. Dane są średnie. SEM 9 myszy na grupę. Niskie poziomy IL-18 były obecne w supernatantach komórek hodowanych przez godzinę. Jednak z czasem wystąpiło większe uwalnianie IL-18 do przedziału zewnątrzkomórkowego. TNF-. nie było wykrywalne w lizatach komórkowych lub supernatantach niestymulowanych splenocytów w żadnym z badanych punktów czasowych. W komórkach stymulowanych IL-12 ilość wewnątrzkomórkowej i pozakomórkowej IL-18 nie różniła się od ilości niestymulowanych splenocytów (Figura 4) [przypisy: dezaftan control, płyn w worku osierdziowym, deka steryd ]